Verticaal bos

stefano_boeri_bosco_verticale

Illustratie Stefano Boeri

Sinds een recente opdracht voor een balkontuin op 11 hoog (binnenkort meer hierover) merk ik dat ik steeds naar boven kijk als ik door de stad fiets of in de bus zit, speurend naar dakterrassen en hoge balkons. Ook op het internet ben ik natuurlijk gaan kijken en vond daar een geweldig project.

Bosco Verticale

In Milaan, één van de meest vervuilde steden van Europa, wordt op dit moment gewerkt aan de uitvoering van een ‘Bosco Verticale’, een verticaal bos, van de architect Stefano Boeri. Op de balkons van twee hoge woontorens worden ongeveer 900 bomen en duizenden vaste planten geplant.

Het idee is om het evenwicht van het microklimaat te herstellen en stofdeeltjes te filteren. In de zomer zorgen de bomen voor schaduw en in de winter laten  de bladverliezende bomen het zonlicht door, bovendien zijn de gebouwen voorzien van zonnepanelen. Behalve het milieuaspect ziet het er ook nog eens heel erg spectaculair uit!

Advertisements

Viooltjes

viooltjes collageIn de lente vul ik het liefst alle potten en bakken die ik maar kan vinden met viooltjes, ik vind ze onweerstaanbaar. Vooral de Cornuta ofwel de hoornviooltjes, het liefst in ‘vreemde’ kleurtjes met vlekjes, streepjes en uiteraard met gezichtjes (in het Afrikaans worden ze ook ‘Gesiggies’ genoemd). De geur is heerlijk en de plantjes zijn ook nog eens heel sterk. Na een warme dag liggen de viooltjes vaak volkomen plat en uitgedroogd, ze lijken niet meer te redden… maar even flink water geven en ze staan weer fier overeind. Viooltjes die in potten met bijvoorbeeld opkomende tulpen staan en daardoor helemaal in de schaduw komen maken hele lange stengels en komen na een tijdje weer door het blad van de tulpen heen piepen. Ja ja,  dapper vind ik ze, die viooltjes.

 

Lente

Fritillaria

Fritillaria persica

Ik denk dat elke tuinier het wel kent, in de winter kan je je nauwelijks meer voorstellen hoe het ook weer was, je tuin in volle glorie. En dan toch altijd weer plotseling is het lente en alles barst open. Het frisse groen komt tevoorschijn en vanaf dan gaat het allemaal zo snel dat je handen en ogen te kort komt.
Mijn tuin op de Veluwe is op dit moment gehuld in een blauwe waas van vergeet-mij-nietjes, de akeleien komen weer tevoorschijn, de Euphorbia griffithii ‘Dixter’ komt met prachtige oranje-rode stengels boven de grond. In hetzelfde gedeelte komt de woekerende (maar wie heeft daar nou bezwaar tegen!) vaste Lathyrus rotundifolia ‘Tilly perone’ overal uit de grond zetten, de Fritillaria persica bloeit met prachtige zwart-purperen klokken en de Wisteria heeft lekkere dikke knoppen. De rozen hebben meer moeite gehad met de laatste winter, nou weet ik heus wel dat arme zandgrond niet geschikt is voor rozen maar liefde kruipt waar het niet gaan kan. Een lang leven hebben ze hier niet maar met sommige soorten heb ik goede resultaten, uiteraard de rugosa’s die goed tegen arme grond kunnen en de Rosa glauca zaait zich zelfs flink uit.